 | Brief aan informateur |  | Regeerakkoord | | Word lid |  |
| Discussie | | Wat is echt belangrijk? |  | Nieuws |
| Nieuws |
Weblog Agnes Jongerius
Een vakbondsvrouw en de politiek... In dit weblog beschrijft FNV-voorzitter Agnes Jongerius wat ze meemaakt tijdens de campagne 'FNV kiest partij!' Van 15 tot 23 oktober maakt ze een reis door China.
Dinsdag 17 oktober 2006
Hong Kong experience
“China, daar gebeurt het”. Het is een uitspraak die je met enige regelmaat kan horen of kan lezen. Wonderen bestaan niet, maar anders zouden wij het een economisch wonder noemen. Groeicijfers van zo’n 10 procent per jaar. In hoogtempo wordt hier een economische supermacht opgebouwd.
“China, daar gebeurt het” was ook de uitspraak van Ben Verwaaijen, de schrijver van het VVD-verkiezingsprogramma. En daarom moeten in Nederland alle belastingtarieven, ook de hoogste met 3 procentpunt omlaag en moet de WW gehalveerd worden. “China, daar gebeurt het”, daarom moet in Nederland het ontslagrecht worden aangepast. Daarom investeren bedrijven liever in China, als in Nederland. Want in China gebeurt het.
Gelukkig kunnen wij af en toe ook horen en zien hoe het in China gebeurt. Bijvoorbeeld: op dit moment in de bioscoop de film ‘China Blue’. Over de werkelijkheid achter het label in onze spijkerbroeken ‘made in China’. Het verhaal over de meiden die anders onbekend en ongekend onze kleding in elkaar naaien. Een aanrader voor wie wil weten ‘wat er gebeurt in China’.
Ik wilde meer dan het bekijken van films en documentaires, meer dan het lezen van boeken en rapporten. Ik wil het zien en ondervinden. Hoe China de fabriek is van de wereld. Hoe dat land steeds meer buitenlandse investeringen aantrekt. Buitenlandse investeerders die afkomen op de lage loonkosten en de hoge discipline van de Chinese werknemers.
Lage loonkosten en hoge discipline die ook veel te maken met het feit dat China zich niet houdt aan een aantal basisregels die wij internationaal met elkaar hebben vastgelegd; het recht om verenigingen op te richten, het recht om zelf als groep te mogen onderhandelen over je arbeidsvoorwaarden. Lage loonkosten ook, omdat een aantal zaken die wel wettelijk zijn vastgelegd, gewoon niet worden nagekomen. Niemand die er naar omkijkt. Een als een werknemer of werkneemster protest aantekent dan loopt hij of zij het risico ontslagen te worden, of soms ook opgepakt en vastgezet. Dat gebeurt ook in China.
Wat kun je doen om de Chinese werknemers te steunen bij hun wens om hun leef- en arbeidsomstandigheden te verbeteren? Dat bespreken wij met een groot aantal partners van de FNV die vanuit Hong Kong het vasteland van China in de gaten houden. Dat bespreken wij met de consul generaal uit Hongkong en de ambassadeur en zijn mensen uit Beijing.
Dat bespreken wij ook met een slachtoffer met stoflongen en het hardst mogelijke medische vonnis. Vanuit het platteland naar de stad gekomen. Om edelstenen te slijpen. In een niet geventileerde ruimte, zonder persoonlijke beschermmiddelen. Twintig van zijn collega’s zijn al dood.
“China, daar gebeurt het..."
Zaterdag 14 oktober 2006
De conditie
Na een weekeinde zonder weekeindrust is de daarop volgende werkweek ook wel een beetje een aanslag op de conditie. Ik blijf het de hele week eigenlijk wel voelen. Wat een watje, denkt u wellicht. En misschien is dat ook wel waar. Ik probeer dat watjesgedrag wel te bestrijden.
Sinds de zomervakantie houd ik al vol: drie keer per week naar de sportschool. Om te trainen ja. Toestellen voor de conditie, toestellen voor de spieropbouw. En zweet, veel zweet. Goed om een beetje beter tegen de stress bestand te zijn. Althans, zo voelt dat. Daar ben ik dan weer zo enthousiast over dat ik dat vol trots tegen de vrouw van Henk van der Kolk verteld heb. “Neem Henk dan mee naar de sportschool, als jullie samen in China zijn” suggereerde zij. “Doen we”, blufte ik.
Zo belandde mijn sportschoenen en mijn sportkleren in de koffer. Met mijn badpak. Nu nog proberen waar te maken deze toezegging. Een bomvol programma voert ons met een doorwaakte nacht van Hong Kong, naar Shenzen, naar Shanghai en naar Beijng. Als je er toch bent - voor mij de allereerste keer in China - wil je natuurlijk zoveel mogelijk mensen spreken en zoveel mogelijk indrukken opdoen. Ik geloof zomaar dat ik straks –eerlijk als ik ben- moet bekennen dat de sportspullen onverrichter zaken terugkeren uit China. Zelfs voor de voorzitter van de FNV zitten er maar 24 uur in een dag.
Zondag 1 oktober 2006
De Van Nelle fabriek
Een bijzonder ontworpen fabrieksgebouw. In Rotterdam. Gebouwd in een tijd dat werkgevers nog ‘bazen’ genoemd worden. En sommige bazen vonden het belangrijk niet alleen naar de winst te kijken. Maar ook iets moois wilde neerzetten voor hun arbeiders en voor de omgeving.
Een mooi gebouw als toneel voor het congres van de Partij van de Arbeid. Het derde congres in een weekend. Dat is een hele aanslag op de conditie. Maar ik wilde het moment dat Ton Heerts gekozen werd als nummer 5 op de lijst niet graag missen.
Wilna Wind had aan de bloemen gedacht. Voor Ton en voor Andries van de Berg, de bestuurder van FNV Bondgenoten die als onderhandelaar voor de werknemers van het spoor vaak in het nieuws te zien was.
Zondag 1 oktober 2006
De vakbond: een mannenbastion?
Wie durft er op en rond het binnenhof nog opmerkingen te maken over het feit dat de vakbond vooral uit mannen bestaat. Blanke mannen van middelbare leeftijd.
Speciaal voor u allen:
1) het is niet waar
2) kijk naar u zelf. Kijk nog eens goed rond op uw eigen partijcongressen.
Zaterdag 30 september 2006
En dan het CDA
Ook bij het CDA een warm welkom. In het RAI congrescentrum vergaderden de leden van het CDA over het verkiezingsprogramma. De partijvoorzitter Marja van Bijsterveld noemde de FNV een aan het CDA verwantte organisatie. Dat is ten dele waar: de FNV is in oorsprong een fusie van het socialistische NVV en het katholieke NKV.
Of zou de verwantschap niet op deze manier bedoeld zijn? Wij delen ook een deel van het gedachtegoed. Barmhartigheid, opkomen voor je naasten, rentmeesterschap: het zijn begrippen uit de idealen van het CDA die ik zo voor mijn rekening wil nemen.
Wij weten natuurlijk ook: het gaat in de echte werkelijkheid van het dagelijks leven vooral om de daden. Barmhartigheid, opkomen voor je naasten en het rentmeesterschap moet je vooral in de praktijk beleven. In praktische keuzes vorm geven en laten zien. En in het dagelijkse leven hebben wij met grote regelmaat heel verschillende keuzes gemaakt.
De keuzes op het CDA-congres? Een resolutie over humane opvang, ook voor uitgeprocedeerde asielzoekers. Grote aanpassingen ook in de voorstellen rond de gezondheidszorg. De voorstellen zijn met de helft teruggebracht. Toegegeven, 2 miljard is nog steeds enorm veel. Maar minder dan de oorspronkelijk voorgestelde 4 miljard.
Daarbij heeft het CDA-congres besloten dat de bezuinigingen in ieder geval niet mogen leiden tot een inperking van het verzekeringspakket van de zorgverzekering. Ook de is een puntje winst. Net als de uitspraak: weg met die no-claimregeling. Het roept wel een vraag op: als het pakket niet kleiner mag worden, hoe gaan wij dan die door het CDA voorgestelde bezuinigingen in de zorg vinden. Wij kunnen de harde werkers in de zorg toch niet zomaar met zo’n gat in de rekening opzadelen?
Vrijdag 29 september 2006
De ontvangst bij de VVD
De ontvangst bij het congres van de VVD was hartelijk. Zeer hartelijk zelf. Een paar opgetrokken wenkbrauwen. Maar vooral veel opgetogen begroetingen. En veel mensen die snedig opmerkten: “Ben je overgestapt?" of “eindelijk een goede partij gekozen?”. En ik maar uitleggen dat ik voorzitter ben van een pluriforme vakbond. Met, zoals Lodewijk de Waal altijd opmerkte, meer VVD-stemmers onder haar leden dan de VVD leden heeft.
Drie plenaire speeches op het programma deze vrijdagavond: van partijvoorzitter Jan van Zanen, van de eerste man Mark Rutte en van Ben Verwaaijen, de topman van British Telecom, die verantwoordelijk is voor het verkiezingsprogramma. Grappig detail: Jan van Zanen heette vanaf het podium mij hartelijk welkom. Even later zei Ben Verwaaijen : “Toch jammer dat mevrouw Jongerius niet gekomen is. Nu zij kritiek heeft op ons programma weet ik zeker dat wij goed zitten”. Blijkbaar steekt het hem nog steeds dat ik bij het verschijnen van het conceptprogramma een commentaar heb geschreven in de ingezonden brieven rubriek van de Volkskrant.
Kern van mijn commentaar: dit land heeft belangrijker dingen te doen dan de belastingen met 3 procentpunten te laten zakken. Wat is nu belangrijker: investeren in goede scholen en verpleeghuizen of de verlaging van het toptarief? Een sociale voorziening voor mensen die bij een reorganisatie hun baan verliezen of het afschaffen van de belasting op erfenissen? Een kwestie van kiezen. Kon het na afloop van zijn toespraak toch niet laten even bij Ben Verwaaijen langs te gaan om hem te vragen of hij echt zo kortzichtig is dat hij alleen maar de mensen op de eerste rij ziet zitten.
In verschillende zalen werden verschillende delen van het programma vast besproken. Leerzaam om te zien waar de diverse congresdeelnemers hun prioriteiten leggen. Het debat over het afschaffen van de belastingen op erfenissen nam veel meer tijd dan die over de soliditeit en solidariteit in de zorg. Er waren tevoren veel amendementen ingediend over het voorstel om gratis kinderopvang in te voeren. Maar zonder verdere enige discussie bleven de voorstellen uit het conceptprogramma overeind. Of de omroepverenigingen en de Wereldomroep worden afgeschaft, dat zal morgen tijdens het vervolg van het congres besproken worden.
Ja, de congressen van de VVD zijn gezellig. En bij de VVD drink je op de feestavond een biertje. Ook de vakbondsvoorzitter die niet vaak bier drinkt. Kon ik meteen eens kennis maken met de nieuwe staatssecretaris van Onderwijs, Bruno Bruins. Met hem heb ik afgesproken elkaar eens drie vragen toe te mailen over het beroepsonderwijs. Ik ga daar dit weekend eens goed over nadenken. Want goed beroepsonderwijs is mij dierbaar.
Vrijdag 29 september 2006
De schoonzoon van Wim Sonneveld
Kent u hem nog, die conference van Wim Sonneveld: over die vader die zijn dochter dreigt kwijt te raken aan haar vriendje? Die vader dus die zijn potentiële schoonzoon niet uit kan staan. En die nadenkt over de vraag hoe hij deze knaap de deur uit kan werken. Zijn strategie? Prijs hem het graf in! Aanprijzen, complimenten uitdelen, net zolang totdat zijn dochter er geen bal meer aan vindt.
Dat kwam mij op het netvlies, op de tribune bij de tweede dag van de Algemeen Politieke Beschouwingen. Wat werden wij bedankt door Minister President Balkenende voor bewezen diensten! Het economische herstel is natuurlijk niet alleen aan het kabinet te danken. Maar ook aan de inspanningen van sociale partners. Hun loonmatiging was een belangrijke bijdrage aan herstel van de concurrentiepositie van het bedrijfsleven.
Een keer is aardig, twee maal is nog wel charmant. Maar vele tientallen malen, daar krijg je toch een beetje het zuur van. Zeker als je dus ook de schuld krijgt van de economische sores van het land. Allemaal te wijten aan de te hoge looneisen in aan het begin van deze eeuw. En trouwens: de ontkoppeling van AOW-uitkeringen was ook de schuld van de sociale partners. Wij hebben die ontkoppeling niet teruggedraaid in het sociaal akkoord. De afschaffing van de Melkert-banen: ook onze schuld. Ook niet weten tegen te houden. Dat de uitkeringen van alleen de volledig arbeidsongeschikten uit het WAO-stelstel verhoogd worden: ook aan ons te verwijten. Koopkrachtdaling bij de nieuwe zorgverzekering: is ons vast ook kwalijk te nemen. En de verlaging van de huursubsidie. De stijging van de energierekening. De verslechteringen in de WW. Allemaal de schuld van de vakbeweging. Laat maar zitten zo’n compliment.
Maxime Verhagen en de no-claim
Hier nog wat ‘bewijsmateriaal’: een foto van de overhandiging van de petitie over afschaffing van de no claim. Op de ouderenbeurs. Ik zet 'm op mijn weblog, deels ook om mij zelf te overtuigen. Ik heb de afloop van het debat over de begroting voor het jaar 2007 via de computer thuis gevolgd. In de pauze van het debat even snel een rondje cardio op de sportschool. De televisie aan op Gooise Vrouwen, de computer op de grote vergaderzaal.
Balkenende ontraadde namens het kabinet natuurlijk de motie die opriep om de no claim per 1 januari a.s. af te schaffen. Niet omdat het niet zou kunnen. Maar omdat de no claimregeling dan wel vervangen moet worden door een andere vorm van betaling van eigen bijdragen. Dat is volgens Balkenende de opdracht uit het regeerakkoord. En het ontwerpen van een nieuwe regeling voor eigen bijdragen kost enig debat en dus enige tijd. Dus niet meer haalbaar, volgens de premier.
Maar dan toch snap ik Maxime Verhagen niet helemaal. We zitten immers vlak voor de verkiezingen. Waarom durf je dan kort daarvoor geen afstand te nemen van de coalitiegenoot? Waarom durf je niet in te stemmen met iets wat je achterban héééééél erg belangrijk vindt? Instemmen met iets wat je diep in je hart zelf eigenlijk ook vindt? Instemmen met iets waarmee je morgen tijdens het verkiezingscongres van het CDA zo'n goede sier had kunnen maken?
Maar ook: waarom stem je wel in met een voorstel van Lousewies van de Laan? Haar voorstel: een onderzoek te doen naar de mogelijke alternatieven. Want, zo stelt de D66 fractie: eigen bijdragen zijn nodig in het stelsel. Eerst moeten er noodzakelijke alternatieven op tafel komen, voordat wij de no claimregeling om zeep mogen brengen. Misschien snap ik het niet helemaal, maar als je instemt met een onderzoek naar de mogelijke alternatieven, dan leg je je toch ook vast op de noodzaak van alternatieven? Anders had je toch gisteren al ja kunnen zeggen. En hoe verbind je dat nu weer met de eerdere uitspraken van het CDA-congres en met het concept voor het verkiezingsprogramma? Ik ga morgen maar eens kijken bij onze vrienden van het CDA…
Ben ook zeer benieuwd naar een andere deel van het debat over de zorg. Er ligt een amendement op tafel om uit te sluiten dat bij de bezuinigingen op het budget van de gezondheidszorg het pakket wordt verkleind. Mooi en nuttig zo’n voorstel. Zeker nu in de plannen van het CDA grote besparingen worden ingeboekt, juist in de zorg. Dat biedt dan meteen helderheid naar alle mensen die er zich zorgen over maken of er straks vanwege een gat in de begroting enorm in het verzekeringspakket gehakt zal worden.
Toejuichen dus, zo’n verbeteringsvoorstel voor je verkiezingsprogramma. Mensen hechten immers heel veel waarde aan een goed, solide verzekeringspakket. Maar wat schrijft het partijbestuur? Ontraden dit voorstel, afwijzen dit amendement! Waarom? In deze kabinetsperiode zal het verzekeringspakket niet verkleind worden? Waarom zo’n slag om de arm? Waarom niet gewoon pal staan voor goed verzekeringspakket. Punt. Komma: en de tandarts weer terug in het pakket!
Woensdag 27 september 2006 / 15.00 uur
De no-claim. Episode 6
En daar zit ik dan. Op de publieke tribune in de Tweede Kamer. De Algemene beschouwingen zijn begonnen. Verhagen is aan het woord. Nee, hij is niet voor afschaffing van de no-claim in 2007. Niet vanwege geld. Niet omdat hij niet wil. Maar omdat het van de VVD niet mag. Het staat namelijk in het regeerakkoord. De boodschap van Maxime Verhagen is: laat Wiegel eerst de VVD maar overtuigen. Ik ben zeer benieuwd wat het CDA-congres daar zaterdag van vindt. Zij hebben toch al lang de uitspraak gedaan dat de no-claim moet worden afgeschaft?
Woensdag 27 september 2006
De no-claim: het vervolgverhaal
Het lijkt bij vlagen haast een soap-story: het vervolgverhaal rond de no-claim. Of meer nog misschien op een blijspel of een tragikomedie. Je zou bijna gegrepen worden door de elkaar snel opvolgende feiten en standpunten. Een boeiend en vermakelijk vervolgverhaal. Ware het niet dat het ook nog over een voor veel mensen heel serieuze kwestie gaat. Voor veel mensen is de no-claimregelilng een steen des aanstoots in het nieuwe zorgstelsel.
Episode 1: Anderhalve week geleden laat Maxime Verhagen in de media weten voorstander te zijn van de afschaffing van de no-claimregeling. Als het maar een paar honderd miljoen euro kost, dan kan de regeling per 1 januari a.s. komen te vervallen Wel windt hij zich op over het feit dat de FNV over rekensommen van het CPB beschikt. Hoe komt de FNV er aan? Zijn ze nieuw? Waarom hebben de politieke partijen deze cijfers niet? Het CPB geeft een persbericht uit dat zij de FNV niet van geheime cijfers hebben voorzien: als de Haagse dames en heren hun stapels stukken een beetje goed bij zouden houden, dan kenden zij deze cijfers ook. Maxime belt me , om te laten weten dat het niet de bedoeling was ons van onheus gedrag te beschuldigen.
Episode 2: De troonrede is uitgesproken. De persconferenties zijn achter de rug. De lijsttrekkers van de verschillende politieke partijen mogen voor de televisie met elkaar in debat. Horen wij het goed? Draait Maxime Verhagen weg bij de vraag of hij de week daarop wel instemt met afschaffing van de no-claimregeling? Ja, hij is voor afschaffing maar pas in 2008? En komt hij zomaar mee weg?
Episode 3: Tijdens de vijftig-plusbeurs in Utrecht is het dit weekend een komen en gaan van politici. De verkiezingen staan voor de deur en de vijftigplussers zijn goed voor een heleboel blauwe kamerzetels. Een mooi moment voor het aanbieden van een petitie. Aan Maxime Verhagen. Over de no-claim. Met onze collega’s van het CNV en de drie ouderenbonden zitten wij op één lijn: afschaffen die regeling en wel op 1 januari. Geen gedraal, geen gedraai. Maxime maakt het bij het in ontvangst nemen van de petitie nog bonter: het CDA gaat zich na de verkiezingen hard maken voor de afschaffing van de no-claim in de volgende kabinetsperiode. De komende kabinetsperiode? Dat kan dus ook in 2009, 2010 of 2011 zijn? Afschaffing per in 2007 lukt niet meer, zegt hij. Het gaat nu dus blijkbaar niet meer om het geld; er worden nu uitvoeringstechnische beren op de weg geworpen. Gelukkig is ook André Rouvoet van de Christenunie op de beurs aanwezig. Hij spreekt Maxime tegen: kan best al per 1 januari aanstaande. André gaat zich hier bij de Algemene Politieke Beschouwingen hard maken.
Episode 4: Op de dag voor deze Algemeen Politieke Beschouwingen meldt ook minister Hoogervorst van Volksgezondheid zich op de mat. Afschaffing kan niet. Afschaffing mag niet, want dan wil hij een andere regeling voor meer eigen betalingen in de zorgverzekering. Maar meneer Hoogervorst: de mensen kunnen allang kiezen voor een eigen risico bij de verzekering. Een lagere premie bij de keuze om zelf een deel van de rekening te nemen. Vrijwillig: dat is prima. Maar afschaffing kan niet zegt Hoogervorst, want de polissen voor de nieuwe verzekeringen voor volgend jaar liggen al bij de drukker. Koddig zo’n argument. Blijkbaar weet je niets beters meer te verzinnen. Ook grappig dat het argument nog dezelfde dag wordt tegengesproken door Hans Wiegel namens alle verzekeraars. Als de politiek het wil, kunnen de verzekeraars gewoon uitvoeren. Pas half oktober moet er duidelijkheid zijn over de politieke plannen.
Episode 5: Beste Maxime: het is dus gewoon een kwestie van kiezen. Het kost niet veel geld, het kan worden uitgevoerd, je partij heeft zich al eerder voor afschaffing uitgesproken, je maakt heel veel mensen gelukkig. Je kunt het, je moet het: je kunt het verschil maken. Doe je best!
Dinsdag 26 september 2006
Nou moet het niet gekker worden
Vorige week was het Prinsjesdag. De zon scheen. De koningin was plechtig. De dames en heren van het kabinet waren in opperbeste stemming. Een sluitende begroting en plussen in de koopkracht voor alle burgers. Ze glommen met zijn allen van dit prachtige nieuws dat op persconferenties, in radiobijdrages en in televisiestudio’s werd uitgevent. “Nederland werkt”, en dat hadden ze toch maar mooi gefikst.
Nu ben ik ook de beroerdste niet. Gun die mensen ook eens een feestdag. Ze hebben immers in de afgelopen jaren ook een heleboel niet feestelijke dagen te verstouwen gehad. Maar de feeststemming moet hen natuurlijk ook niet teveel naar het hoofd stijgen. Na een dagje de roes weer uitgeslapen en een paar koppen stevige koffie achter de rug. Weer gewoon aan het werk. En gewoon de feiten onder ogen zien. Kijk ik zondag naar de televisie. Zie ik daar Gerrit Zalm aan tafel bij Harry Mens. Nog steeds een beetje in de roes van Prinsjesdag? In ieder geval niet in zijn rol als minister van en voor de burgers van dit land. Blijkbaar nog te weinig sterke koffie gedronken en dan vervolgens een beetje commentaar zitten geven op de looneisen van de FNV. 2,5 Procent loonsverhoging is volgens Gerit natuurlijk te veel.
Nu zijn we op dit punt ook wel wat gewend. Elk jaar als wij onze voorstellen voor de nieuwe cao-onderhandelingen presenteren duikt er ergens een werkgeversvoorman of een politicus op die commentaar geeft. En nooit eens het commentaar 'gut wat verrassend verstandig'. Maar veel gekker dan het commentaar van Gerrit Zalm moet het toch niet worden. Zeggen dat ‘de werkgeversorganisaties niet worden betaald om, als de FNV iets vraagt dat zomaar te geven’ geeft natuurlijk helemaal geen pas. Waar bemoeit Gerrit Zalm zich mee? Is het zijn taak om de werkgevers bij de komende cao-onderhandelingen nog een handje te helpen? Door ze bij de hand te nemen en vanuit de coulissen nog wat extra regieaanwijzingen te geven?
Heeft de goede man in de afgelopen jaren niet genoeg gedaan om de werkgevers te helpen? Geeft hij op Prinsjesdag eerst een groots cadeau aan het bedrijfsleven in de vorm van lagere winstbelasting. Doet hij als minister ook nog eens niets aan het gegraai van de mannen aan de top. Maakt hij vervolgens wegwerpende gebaren bij ons commentaar dat Balkenende III een werkgeverskabinet is. Gaat hij vervolgens gewoon op de ingezette lijn door.
Gerrit toch: nu ben je bezig aan je laatste dagen als minister van Financiën. Je weet dat straks de balans van je ministerschap zal worden op gemaakt. Dan wil je toch ook dat de werknemers in het land een beetje aardig op je terug kijken? Dat ze denken dat je het toch goed met hen voor hebt gehad? Je weet dat het bedrijfsleven meer dan goed bij kas zit. Je weet dat mensen een mooie loonsverhoging verdienen. Dan doe je toch niet zo’n ongepaste uitspraak? Of wil je graag dat ik nu zeg dat de FNV niet betaald wordt om de uitspraken van de minister van Financiën serieus te nemen?
Vrijdag 22 september 2006
Daar gaat hij
Daar gaat hij: onze vice-voorzitter van onze mooie FNV. Ton Heerts is door het partijbestuur van de Partij van de Arbeid als hoogste nieuwkomer op de kandidatenlijst geplaatst. Plek nummer vijf. Een plek om trots op te mogen zijn. Natuurlijk zal ik hem vreselijk missen. Met zijn snelle van manier van praten. Pratend door zijn mobiele telefoon in hoog tempo door de gangen benend. Vaak een beetje ongedurig: tempo willen maken. In vergaderingen en buiten de vergaderingen: haast, haast, haast.
Enorm gedreven ook. Zich zeer ergerend aan er om heen praten. Zich opwindend over neerbuigendheid. Over slordigheid ook. Hij heeft een enorme hoeveelheid kennis en feiten in zijn kop: over ziektekosten, over alle ‘werk’-subsidie, over regelingen voor reïntegratie, over alle uithoeken van ons sociale zekerheidsstelsel, over beroepsrisico’s en arbonormen. Weet in no-time het bijbehorende document te voorschijn te toveren om zijn gelijk te bewijzen. En houdt vol. Gaat door, gaat door voor zijn gelijk, het gelijk, ons gelijk.
Nu gaat hij ergens anders zijn talent aanwenden. Wij hebben heel goede mensen bij de FNV. Ik ben trots op de FNV. Ik ben trots op de kwaliteit van de mensen die wij in huis hebben. Soms raak je die goede mensen kwijt aan een andere club. Dat is jammer. Maar ik zie de hoge plek van Ton toch ook als een eerbetoon aan de kwaliteit van de FNV.
Stemadvies
Nu zullen er ongetwijfeld weer mensen vragen: FNV kiest partij, geeft de FNV een stemadvies? Mag ik deze nu eens zo beantwoorden. Wat denkt u? Zal Jeroen van de Veer van Shell al zijn medewerkers en zijn klanten bij de pomp adviseren op de Partij van de Arbeid te stemmen? Omdat Wouter Bos daar gewerkt heeft? Gaat er een mailtje rond onder allen in dienst bij ABN/AMRO met de tip om toch vooral de knop van het CDA in te drukken, omdat Joop Wijn een oud-collega is? Drukt Unilever extra flyers voor haar consumenten van voedings- en verzorgingsproducten om toch vooral te voor Mark Rutte te gaan, omdat hij daar op de loonlijst heeft gestaan?
Zaterdag 16 september 2006
Even wat recht zetten
De komende verkiezingen worden heel belangrijk. Ook voor onze achterban. Afgelopen dinsdag startten we om die reden de campagne ‘FNV kiest partij!’. Er staat namelijk (te)veel op het spel. Ook in de wereld van arbeid, zorg en inkomen. Goede gezondheidszorg is een van onze prioriteiten in de komende verkiezingen. Goede gezondheidszorg –een fatsoenlijk verzekerd pakket, tegen een redelijke prijs, die wij ook eerlijk met elkaar betalen- is voor heel veel mensen een groot goed. Dat weten wij bij de FNV.
Op onze persconferentie heb ik gezegd dat sommige dingen niet hoeven te wachten tot na 22 november. Sommige dingen – zoals de no-claimregeling - kunnen we nu al regelen. Bijvoorbeeld bij de behandeling van de miljoenennota 2007. De FNV vindt dan ook dat de no-claimregeling met ingang van 1 januari 2007 moet worden afgeschaft. Ditzelfde zei ik ’s middags tegen Maxime Verhagen, fractievoorzitter van het CDA. Hij zelf vindt de no-claimregeling trouwens ook een onding. Het pakt nadelig uit voor chronisch zieken en ouderen. Een regeling ook, die maakt dat alle verzekerden per jaar 90 euro meer aan premie betalen.
Maxime Verhagen vroeg mij dinsdag om een onderbouwing van de kosten van die afschaffing. Stuur je hem die donderdag op, denk je hem daarmee behulpzaam te zijn. Voor het goede doel. Gaat hij vandaag in de Telegraaf zijn beklag doen over het feit dat hij cijfers van ons heeft gekregen. Rare jongen, die Maxime Verhagen. Het is vast verkiezingstijd. Maar hij kan nu niet meer terug. Die no-claimregeling die gaat er aan. Binnen een week het eerste resultaat van de campagne gescoord. Kies partij voor de FNV. Maxime mag ook lid worden.
-----Oorspronkelijk bericht-----
Van: Jongerius, Agnes
Verzonden: donderdag 14 september 2006 10:28
Aan: 'M.Verhagen@tweedekamer.nl'; 'G.Verburg@tweedekamer.nl'
Onderwerp: Kosten afschaffing no claim
Beste Maxime en Gerda,
Dinsdag heb ik jullie in de zon op het Plein beloofd op zoek te gaan naar cijfers en rekensommen rond het afschaffen van de no-claimregeling. "Als het maar de 300 miljoen kost die de PvdA heeft opgenomen in het verkiezingsprogramma heeft opgenomen, dan moet het te regelen zijn bij de miljoenennota voor 2007" zei je Maxime.
Bijgaand een notitie gebasseerd op onder andere telefonische informatie van het CPB. Ik hoop dat jullie hiermee uit de voeten kunnen.
Voor vragen: ik ben vandaag veel in de auto op pad, dus bel me mobiel.
Met vriendelijke groeten ,
Agnes Jongerius
Notitie voor Maxime Verhagen.pdf
Woensdagmiddag 13 september 2006
Kandidatenlijsten
Woensdagochtend een werkbezoek bij de Autoriteit Financiële Markten, de beurswaakhond van de heer Docters van Leeuwen. Bij binnenkomst in het kantoorgebouw aan de Singel in Amsterdam stond er een cameraploeg te wachten voor een filmportret over de gastheer. Het was wel van tevoren voorgelegd. Of ik bezwaar had tegen het feit dat er opnames van een deel van dit werkbezoek gemaakt werden?
Zelf dacht ik even dat het om een portret ging van het VVD-kandidaatkamerlid Docters van Leeuwen. Maar nu is het aspirant kamerlid weer gewoon AFM bestuurder. Een beetje verwarrend is het wel: Je luistert naar goede verhalen van een gedreven beurswaakhond en in je achterhoofd spoken Fred Teeven en Mark Rutte rond.
Een dergelijke verwarring willen wij bij de FNV voorkomen. Nu in de Telegraaf heeft gestaan dat mijn goede collega en vice-voorzitter Ton Heerts in gesprek is met de kandidatencommissie voor de lijst van de PvdA, kan hij beter niet meer optreden als woordvoerder van de FNV.
Het werkbezoek was nuttig. Bijgesproken over het belang van toezicht voor consumenten, over de noodzaak van heldere communicatie aan deelnemers over pensioenen. En over het zogenaamde aandeelhoudersactivisme via private-equity en hedge fondsen. Een mooie voorbereiding voor het gesprek met Joop Wijn volgende week dinsdag.
Dinsdagmiddag 12 september 2006
Maxime Verhagen en de Haagse nazomer
De verkiezingen komen eraan. De leuzen, de programma’s, de spotjes, de one-liners, de posters, de lijsten: alles is in voorbereiding. Maar dames en heren op het Binnenhof: vergeet u alstublieft de begroting voor het jaar 2007 niet. Volgende week Prinsjesdag, de presentatie van de plannen en de debatten en de wijzigingsvoorstellen en de stemmingen; er moet ook nog gewoon gewerkt worden.
Waarom alle mooie voornemers uitstellen tot na 22 november? Als er bijvoorbeeld nu een meerderheid in de kamer is om de no-claimregeling in het zorgstelsel af te schaffen, waarom doen wij dat dan nu niet gewoon? Het is een van de punten die ik in de persconferentie over onze campagne 'FNV kiest partij!' aan de orde stel.
Na afloop van onze persconferentie loop ik naar het Kamergebouw. In de Haagse nazomerzon kom ik Maxime Verhagen tegen. “Wat ben je nou aan het doen?” vraagt hij zwaaiend met zijn blackberry. In het schermpje het nieuwsbericht met mijn oproep over de no-claim. Inderdaad Maxime, die oproep is ook voor jou bedoeld. De CDA-fractie heeft eerder laten doorklinken eigenlijk ongelukkig te zijn met deze regeling die nadelig uitpakt voor ouderen en voor mensen met gezondheidsproblemen. Maar de fractie heeft tot nu niet doorgebeten. “Te kostbaar” zegt Maxime.
Volgens Gerrit Zalm en Hans Hoogervorst kost ingrijpen meer dan 2 miljard. Volgens het conceptverkiezingsprogramma van de PvdA is maar 300 miljoen euro nodig om deze onsolidaire regeling te slopen. Een dergelijk bedrag moet toch te vinden zijn in de komende miljoenennota?
Een beetje houvast in cijfers en rekensommen heeft de voorzitter van de CDA-fractie nodig. Ik beloof dat ik daarvoor zal zorgen. Voor het goede doel helpen wij graag een handje. Met een paar telefoontjes zet ik de speurtocht naar de goede cijfers in werking. Die hebben wij toch nodig voor onze actie rond de no-claim volgende week, samen met de ouderenbonden en onze collega’s van het CNV.
Dinsdagochtend 12 september 2006
FNV kiest partij!
Het rook er fijn naar schoonmaakmiddelen. En de koffie was héél goed. Ineke van bouwbedrijf BAM had haar zaakjes goed voor elkaar. Zij ontving ons royaal voor onze persconferentie. De FNV stort zich ook in het verkiezingsgedruis. De leuze “FNV kiest partij” is krachtig en roept ook vragen op. “Geven jullie stemadviezen?” “Welke politieke partij heeft, vinden jullie, het beste programma?”
We zetten mensen natuurlijk bewust een beetje op het verkeerde been. Om de gelegenheid te krijgen uit te leggen dat wij niet uit zijn op een beauty-contest tussen de voormannen en voorvrouwen. Maar om de voormannen en voorvrouwen te confronteren met de wat nu echte verstandige keuzes zijn. Dat het bij de verkiezingen moet gaan over eerlijk delen, onderwijs, meedoen, zorg en werk . En dat je bij de verkiezingen geen gebakken lucht of knollen voor citroenen moet verkopen.
Laat zien waar je voor staat. Wees duidelijk over je plannen. Reageer op kritische vragen en tegenargumenten. Maak je keuzes helder. Zodat u en ik op 22 november a.s. een goed onderbouwde keuze kunt maken. Wij bieden u vergelijkingen aan. En mogelijkheden om uw meningen te ventileren, in polls en in discussiefora. De FNV kiest partij. Kiezen is lang niet altijd even makkelijk. Mij hoef je op dit punt niets te vertellen. Maar het helpt als je de gevolgen van je keuzes goed kunt overzien.
Maandag 11 september 2006
Nazomeren
De tuindeur staat om elf uur s’ avonds nog open en het ruikt naar nazomer. De zomer van 2006 schenkt ons nog een afscheidscadeau. Manlief is al naar bed, ik zit achter de computer met het geluid van de televisie op de achtergrond. De kranten van het weekend liggen om me heen: wat moet er nog gelezen worden en wat kan al bij het oude papier?
In die kranten lijken de komende verkiezingen wel op de schoonheidswedstrijd. Wij worden bijgepraat over de verschillen en de overeenkomsten tussen de mens Jan Peter Balkenende en de mens Wouter Bos. Mensen worden door onderzoeksbureaus benaderd met de vraag wie zij het meeste vertrouwen als minister president van dit prachtige land. En daar praten wij dan weer over door op de televisie.
Ik blader in de stukken voor de aftrap van onze campagne morgenochtend. Ja, ook de FNV gaat campagne voeren. Niet voor een politieke partij. Niet voor een kopman of een leidsvrouw. Maar voor goede plannen. Voor de keuzes rond werk, zorg en inkomen. Voor de dingen die belangrijk zijn voor de stukadoor, de verpleegster, de cameraman, de studente, de gepensioneerde, de juf de procesoperator, politieagent, activiteitenbegeleider. En voor hun kinderen, hun buren en hun ouders. Wij gaan campagne voeren. Een mooie aftrap van een mooie campagne in een mooie nazomer. Dat belooft veel goeds.